0
🖼️ Resim
"Oğlum 9 yaşında kayak kazasında hayatını kaybetti, hâlâ tatil geleneklerimizin bir parçası."
Yazarın oğlu, iki bin on dokuzda bir kayak kazasında hayatını kaybetti. O günden bu yana, yas sürecini sürdürmeye çalışıyor. Dokuz yaşındaki oğlu William’ın kaybı, her tatilde yüreğinde bir boşluk bırakıyor. Fiziksel olarak yanlarında olmasa da, özel günlerde onu anmak ona teselli veriyor. Bu, yas sürecini aşmasına da yardımcı oluyor. Hizmet eylemleri ve açık sohbetler, hem acıyı dindiriyor hem de toplulukla bağ kurmasına olanak tanıyor.
William’ın ölümünden sonraki ilk Noel, içimde büyük bir acıyla yaklaştı. Ağaç süslemenin düşüncesi bile beni derinden etkiliyordu. Birlikte topladığımız kuruyemişleri hatırlamak, boğazımı düğümlüyordu. Ailemizle bir araya gelip her şeyin sanki normal devam ediyormuş gibi görünmesi beni çok korkutuyordu. Diğer misafirlerin üzerimdeki meraklı bakışlarını hissetmek, fısıldadıklarını duymak istemiyordum. Onların üzüntüsünün sevgi dolu bir yerden geldiğini biliyordum ama bu dönemde o ilginin üzerimde olmasını istemiyordum. Bu yüzden gitmeme kararı aldık.
San Francisco’ya doğru yola çıktık. William’ın doğduğu şehirde küçük bir ev kiraladık. Süsleme falan yapmadık, kimseyi de çağırmadık. Duygularımızla yüzleşmek için kendimize alan tanıdık. O dönem, bir yas uzmanı değildim; kaybolmuş bir anneydim. İçgüdüsel olarak, başkalarının hislerinden etkilenmeden bizi en iyi hissettiren şeyleri yapmayı seçtik. İlk Noel’imiz gerçekten kötü geçti. Gülümsemenin pek mümkün olmadığı o günde, hepimiz farklı anlarda gözyaşlarına boğulduk ama en azından bunu kendi başımıza yapıyorduk.
Yakın birini kaybetmiş biri varsa, ona biraz alan tanımayı unutmayın. Bu, ait olduğu veya sevdiklerinden uzak olacağı anlamına gelmez. Kendi koruma mekanizmaları var. Bazen yalnız kalmak, kaçmak ya da kutlamalardan uzaklaşma ihtiyacı hissedebilirler. Bunu kişisel olarak değerlendirmemek gerekiyor. Onlara bu süreçte alan ve merhamet sunmalısınız. William, her zaman tatillerimizin bir parçası olacak. Zamanla birçok geleneğe döndük; bazı yıllar akraba ziyaretleri, bazı yıllar arkadaş buluşmaları yaptık. Ancak her şeyin her zaman farklı olduğunu kabullendim. William her tatil döneminde bizimle. Şükran Günü masasında hep onun için bir yerimiz var. Stoğunda, hayatta kalan kardeşlerinin çoraplarının yanında yer alıyor. Onun anısına mum yakıyorum ve adını sesli bir şekilde dile getiriyorum.
Kayıplarla birlikte bir etkinliğe katılırsanız, o kişiyi görmezden gelmeyin. Onun adını zikredin ve ortamda var hissettirin. Sessizlik, çoğu zaman bir felakettir. Kendi rahatsızlığınızı aşıp, yas tutan kişiyi rahatlatmaya çalışın. Kaybedilen kişinin sevdikleri üzerine sorular sorun; mesela, "Onun en sevdiği tatlı neydi?" veya "Bu dönemde nelerden hoşlanıyordu?" gibi sorular sorabilirsiniz. Yas tutanlar, bu anıları paylaşmak için can atar. Sevdiklerimiz, tatil dönemlerinde unutulması gereken sırlar değildir. Onlar, o günlerin anlamlı kısımlarını oluşturuyor.
Kayıp dönemi, başkalarına kendini vermenin güçlü bir yoludur. Kaybın etkisiyle dünyamızın küçüldüğünü hissetmek zor olabilir. Ama başkalarına yardım etmek, o alanı genişletebilir. William’ın doğum günü tatil döneminin hemen öncesine denk geldiği için, ilk yıl, yerel bir hayır kurumuna oyuncak toplama kampanyası düzenledik. O, arkadaşlarından gelen hediyelerle birlikte ihtiyaç sahibi çocuklara oyuncak yardımı yaptık. #yastutma #kaybetmek #anmak
