0
🖼️ Resim
"Çocuklarım kuzenlerinden 400 mil uzakta büyüyor; bu da aile kavramının kişisel tercihlere dayandığını gösteriyor."
Ailemin 2017 yılında taşınması, çocuklarımın kuzenlerinden kopmasına neden oldu. Düşününce, benim çocukluğumla kıyaslandığında, onların büyüme tarzı oldukça farklı. Artık, yerleşik bir akran grubuna sahip değiller. ama, bu durumu avantaja çevirmeye çalışıyoruz. Burada yeni dostluklar kurmaları için çabalıyoruz. Bence bu değişim, birçok açıdan öğrenme fırsatı sunuyor.
Yeni hayatımıza başlarken, ailemizin ve arkadaşlarımızın bulunduğu yerden altı yüz kilometre (yaklaşık dört yüz mil) uzakta yaşamaya karar verdik. Bu mesafe, sıradan görünebilir ama çocuklarım için duygusal derinlik taşıyor. Şu an dokuz ve on bir yaşındalar. Kuzenleriyle ilişkileri artık yılın yalnızca birkaç günüyle sınırlı; sadece belirli zamanlarda bir araya gelebiliyorlar. Bir zamanlar yan yana olan kuzenler, artık sadece tatillerde buluşuyor.
Çocuklarımın kuzenleriyle birlikte geçirdiği iki yıl, anılardan ibaret olmuş. Kızım ve kuzenleri arasında güçlü bir bağ vardı; neredeyse her gün beraber vakit geçiriyorlardı. ama şimdi spontane uyku partileri ya da aile akşam yemekleri yok. Bence bu durum, aile anlayışını, aidiyet duygusunu ve bağlanma hissini farklı şekillerde etkiliyor.
Geçmişte, biz çocukken kuzenler, hayatın doğal bir parçasıydı. Tatillerde oyun arkadaşlarıydılar. Şimdi çocuklarım kuzenlerini biliyor ama aralarındaki bağlantı yüzeysel kalıyor. Genelde sadece sınırlı zamanlarda bir araya gelebiliyorlar, bu da eksiklik hissini beraberinde getiriyor. Yine de, bu durumu kabullenmeleri takdire şayan. Aile kavramını kendi terimleriyle tanımlamaya başladılar; dostlukları arttıkça aile bağları yeniden şekilleniyor.
Kuzenleri yanlarında olmadığı için, arkadaşlık ilişkilerine daha fazla değer vermeye başladılar. O kadar küçük yaşta olmalarına rağmen, arkadaşlarına derin bir bağlılık hissediyorlar. Kızım, arkadaşları için saatlerce takı yapıyor. Oğlum ise sokakta oyun oynuyor. Yaşadığımız küçük kasaba, tanıdık yüzlerin sürekli bir araya gelmesine ve dostlukların derinleşmesine yardımcı oluyor. Bunu görmek, bana ailenin sadece kan bağı değil, güven ve paylaşım üzerine kurulu olduğunu hatırlatıyor.
Ebeveynlikteki bu deneyim, aile kavramının yeniden tanımlanmasına neden oldu. Artık aile, sadece kan bağı değil, inşa edilen ilişkilerden oluşuyor. Ama zaman zaman bu eksikliği hissetmiyor değilim. Özellikle tatil dönemlerinde kuzenlerin yanımızda olmasını hayal ediyorum; evin ne kadar gürültülü ve neşeli olabileceğini düşünüyorum. Çocuklarım ileride benim çocukluğumu özleyip özlemeyecekleri konusunda kesin bir şey söyleyemem. Ama biliyorum ki, onlara bu şekilde yaklaşmak, ilişkilerde çabayı, bağlılığın önemini ve sürekliliği öğretiyor. Onlar, soyadı paylaşmanın ötesinde anlamlı bağlar kurmayı öğreniyorlar. #aile #bağlantılar #dostluk
