0
🖼️ Resim
"Çocuklarıma kayak öğretirken eşime öğretmedim;: bu yüzden evliliğim sağlam kalıyor."
Kış sporları, benim için sadece bir hobi değil, adeta bir tutku. Çocukluğumda dağların zirvelerinde kaymak çok keyifliydi. Bu deneyimi ailemle paylaşma hayalim hep içimdeydi. Görünen o ki, kaymayı öğrenmek düşündüğümden daha karmaşık ve zaman alıcıydı. bununla birlikte yıllar süren çabalarım ve sabrım sonucu sonunda istediğim kayak ailesine kavuştum. Bu sürecin, sadece fiziksel bir aktiviteden fazlası olduğunu düşünüyorum; aslında bir bağ kurma yolu da oldu.
Kayak öğrenmek bana heyecan verirken, eşime ve çocuklarım da öğretmek bir o kadar zorlayıcıydı. Büyük şehirde büyümüş biri için dağlarda kaymanın inceliklerini anlamak zor. İlk başta eşime kaymayı anlatmaya çalıştım ama bu, bana doğal gelen bir şeyi kelimelere dökmek hiç kolay olmadı. Kayak, hayatımın hayati bir parçasıydı. Bir zaman, eşim benim kayma yeteneğimi görünce “Bacaklarınla yürümekten daha iyi kayıyorsun” dedi. Bu nedenle, onun kayaktan keyif alması benim için çok hayatiydi.
Eşimin kayak deneyimi başlangıçta pek iç açıcı olmadı. İlk denememiz sıradan bir kış günü, küçük bir kayak tesisi olan "Alpine Valley"deydi. Her şey umut verici görünüyordu; eşim de atletik biriydi. bununla birlikte, ilk tepeyi aştığımızda beklenmedik bir durumla karşılaştık. “Pizza pie!” tekniğini uygulayamayan eşim, bir anda kaymadan kontrolden çıkıp dağın eteklerine doğru hızla inmeye başladı. Sonunda bir kar makinesine çarptı. Olacak şey değil! “Belki de kaymak benim için değil!” diye bağırdı. Belli ki, birlikte kayak yapma hayalimiz pek de yolunda gitmiyordu.
Bunun üzerine bir profesyonel eğitmenle çalışmaya karar verdik. Yıllar içinde birkaç kışı kayaksız geçirmemiz gerekse de yeniden denemeye cesaret ettik. Sunapee'de yeniden kaymaya döndük ve otuz yıllık deneyime sahip, sakin bir eğitmenle başladık. Uzun bir günün ardından eğitmen, “O kayabiliyor!” diyerek eşimi övdü. Ama çocuklar? Onlar daha zorlayıcıydı. Benim stratejim, kayışa dair saatler harcamaktı. Eğlenceli günlerin yerini kışın soğuk günleri aldı ama sonunda çocuklar da kaymayı öğrendi.
Bu zorlu süreçlerin sonucunda hayalimdeki kayak ailesine kavuştum. Ailece yaptığımız o ilk kayış bir mutluluk kaynağıydı. Geniş virajlar çok eğlenceliydi ve çocuklarımın neşesini görmek, tüm zorluklara değdi. Şimdi eşim de bana yakın bir düzeyde kayak yapıyor; çocuklar hatta bizi geride bırakıyor. Hayatın döngüsü böyle işliyor, değil mi? İşte, #kayak hayatımızın ayrılmaz bir parçası oldu. #kışsporları ve #aile ile geçirdiğimiz bu keyifli günleri unutmamız mümkün değil.
